Mensen met AuDHD hebben een brein dat net even anders werkt. We voelen intens, we denken snel, zien details die anderen over het hoofd zien en verbanden die anderen missen. De meesten van ons zijn creatief en vindingrijk. We zijn betrokken en kunnen goed analyseren. Mooie kwaliteiten en talenten op je werk. Zeker. En toch gaat het vaak mis. Waarom?
Op je tenen lopen
We lopen op onze tenen om mee te kunnen komen in een wereld die niet voor ons brein gemaakt is. Van al dat aanpassen raken we uitgeput. En het erge is, we weten niet beter dan dat dit normaal is. We doen tenslotte ons leven lang al niets anders. We zien wel dat anderen nog van alles kunnen na hun werkdag en vragen ons af: Hóe dan? We denken dat wij tekort schieten en proberen misschien ook naast ons werk te doen alsof we ‘normale’ mensen zijn. En vroeg of laat leidt dat tot een burn-out.
Neurodivergente burn-out
Geen gewone burn-out zoals die kan ontstaan door perfectionisme en aanhoudende stress. Het is wat we noemen een neurodivergente burn-out. Die ontstaat door het constant proberen te voldoen aan verwachtingen die niet passen bij hoe jij werkt en denkt.
Mensen met AudHD hebben een neurodivergent brein en verwerken informatie op een andere manier. Naast een combinatie van ADHD en autisme kunnen hoogbegaafdheid, hoogsensitiviteit, dyslexie of dyscalculie meespelen. We hebben dan ook een andere gebruiksaanwijzing en andere dingen nodig om goed te functioneren
Mijn brein: creatief maar gauw overprikkeld
Alleen, zelfstandig en met een hoop vrijheid werkend ben ik op mijn best. Ik kan dan razendsnel denken, allerlei verbanden leggen, goed analyseren, creatieve oplossingen bedenken en mooie projecten draaien. Een complex vraagstuk om mijn tanden in te zetten vind ik heerlijk! Laat dat maar aan mij over.
Maar ik raak snel overweldigd door sensorische prikkels, heb soms moeite met veranderingen en heb veel tijd nodig om alles wat ik meemaak te verwerken. In een kantoorruimte met meerdere mensen dooft mijn creatieve vlammetje; ik kan ineens niet meer zo helder nadenken. Vergaderingen die niet to the point komen, putten me uit en maken me boos van binnen. Constant schakelen tussen concentratie en small talk kost me sloten energie. Zelfs met noise-canceling hoor ik alle geklets dwars door mijn koptelefoon heen. Bovendien geeft dat ding zo’n nare druk op mijn hoofd. En ik wil ook niet asociaal lijken, want ik weet dat af en toe kletsen goed is voor de onderlinge band. Dus zet ik dat ding weer af.
Onzichtbare explosies
Die nieuwe collega die aan ‘mijn bureau’ zit zorgt voor een onzichtbare explosie in mijn hoofd en werken lukt nog amper. Mensen die in en uit lopen met “even een vraagje”, doen me knarsetanden. Zelfs de rinkelende telefoon zorgt voor een interne driftaanval. “Laat me verdomme nou eens lekker doorwerken!” Ondertussen blijf ik glimlachen. Niks aan de hand. Dit is blijkbaar de norm, dus ik pas me aan.
Een leven lang aanpassen
En dat een leven lang. Dag in dag uit. Op school, thuis, in het openbaar vervoer, op feestjes, in restaurants, in het theater en tegenwoordig zelfs in de bibliotheek! Aanpassen, aanpassen, aanpassen. Net doen of je het allemaal wel aankan. Thuis vaak huilen van angst en vermoeidheid. Om de haverklap ziek omdat het ten koste gaat van je immuunsysteem en daarna uit schuldgevoel maar weer een tandje harder werken.
Gooi er nog een paar ingrijpende levensveranderingen overheen en het lichaam zegt: Ik staak!
Proficiat, je hebt een neurodivergente burn-out!
Reactie plaatsen
Reacties