Opgebrand

Okay, het was ook wel een béétje veel geweest: onze lieve hond laten inslapen, een schat van een schoonzus verloren aan kanker, verhuizen, corona, mijn coachpraktijk na de lockdown niet meer van de grond krijgen, pittige banen ernaast geprobeerd, mislukken als zij-instromer in het onderwijs, de dood van mijn dierbare vader met alle perikelen daarom heen.... Maar steeds hield ik mezelf voor: “Ik heb wel voor hetere vuren gestaan!” Dat mag dan zo zijn, ik had waarschijnlijk tijd moeten nemen om te rouwen! Maar de gebeurtenissen buitelden over elkaar heen en ondertussen moest er geld verdiend worden. Dus, tranen drogen, opklauteren en door! 

Rustiger vaarwater

Toen zat ik eindelijk in een echt toffe baan als voorleesconsulent. Er kwam zelfs een vast contract in zicht na de derde verlenging. Rustiger vaarwater, toch? Nou ja, die maanden dat mijn vriend op de bank zat met een gescheurde achillespees  of een liesbreuk telde ik gemakshalve maar niet mee. Voor hetere vuren gestaan tenslotte! 

Toch leek  het relatief rustig. Tot ik begon te hoesten. Zes weken lang lag ik met hoge koorts op bed en hoestte en me helemaal binnenstebuiten. Was het corona? De test zei van niet. 

Een lichaam dat niet meedoet

Hoe dan ook, toen ik eindelijk slapjes uit bed kwam, deed mijn lichaam niet zo leuk meer mee. Zat ik een boek te lezen, kon ik plotseling geen bladzijde meer omslaan!  WTF? Mijn hand deed gewoon niet wat mijn hoofd bedacht! Ook mijn benen weigerden dienst. Doodeng! Wandelend als een bejaarde kwam ik met moeite tot de hoek van de straat. De trap nam ik kruipend.

“We weten het niet,” zei de huisarts nadat ik helemaal was doorgelicht. “Het kan long-covid zijn. Het kan ook een burn-out zijn.” Uiterst onbevredigend antwoord! “Maakt eigenlijk ook niet uit,” ging hij verder, “het advies is hetzelfde: rust!”

Maakt ook niet uit??? Natuurlijk maakt dat wel uit! Je moet toch weten wat de oorzaak van het probleem is voor je het kunt oplossen? Had ik long-covid, dan was het dikke vette pech. Maar was het een burn-out , dan moest ik mezelf onder de loep nemen om herhaling te voorkomen. En áls dit al een burn-out was, dan was het wel een vreemde. In mijn hoofd was ik niet lusteloos. Ik wilde helemaal niet op die bank zitten. Sterker nog, ik wilde van alles! Alleen dat lichaam wilde niet wat ik wilde.

Poging tot re-integratie

Met behulp van fysiotherapeut en psycholoog klauterde ik tergend langzaam uit dat diepe dal. Zodra het  enigszins ging, begon ik – te vroeg – weer met re-integreren. Het lukte me te nauwer nood om in de ochtenden te werken. Na de lunch stortte ik uitgeput in bed. Nee, dat is geen leven, maar ik wilde zo graag dat vaste contract!

En toen veranderde er van alles op mijn werk. Nieuwe collega’s liepen in en uit, er kwam een nieuwe leidinggevende, kabinet Wilders draaide de subsidiekraan dicht en bezuinigingen waren onvermijdelijk. Er moest nu in het personeelsbestand gesneden worden. Ik zag de bui al hangen! Ineens kon ik alleen nog maar huilen. Ik kreeg een terugslag van jewelste en kwam weer thuis te zitten. En 1 plus 1 opgeteld verloor ik inderdaad mijn oh zo leuke baan.

Neurodivergente burn-out

Inmiddels zijn we tweeënhalf jaar, acht EMDR sessies en een diagnostisch traject verder. En eindelijk heeft het beestje een naam: ik heb een neurodivergente burn-out. Wat inderdaad anders is dan  een reguliere burn-out. (Het verschil>>>)

Ik ben nog steeds bezig met mijn herstel, maar gelukkig gaat het al een stuk beter.  Behalve herstellen moet ik ook anders leren leven. Op een manier die past bij mijn AuDHD brein. En dat is weer een nieuwe uitdaging. Maar hee, ik heb voor hetere vuren gestaan! En misschien moet ik mijn leven juist zo in leren richten dat de vuurtjes niet meer zo heet worden....